Był rok 1997. Byłam wówczas sekretarzem Ogniska Polskiego w Turynie. W dniach 8-9 marca odbywał się w Rzymie I Walny Zjazd Polonii Włoskiej. Pojechałam jako jeden z delegatów turyńskich. Niespodzianką dla nas była audiencja u Naszego Papieża. Emocje sięgały szczytu. Nie wiem do dziś jak to się stało, że Jan Paweł II stanął obok mnie - zamieniłam nawet kilka słów z Ojcem Świętym. Oparł swą rękę na moim ramieniu (jak widać na zdjęciu) - czuję jeszcze Jego dotyk gdy o tym myślę. Jest ze mną do dziś.
Grażyna Krakowska z Turynu
Ze wzruszeniem wspomina polskiego papieża, który zawsze znajdował chwilę, aby podejść do członków ich ekipy, uścisnąć im rękę, zamienić kilka słów i podziękować za służbę, którą z wielkim oddaniem pełnią również dla Stolicy Apostolskiej.
Nadszedł upragniony dzień 18 CZERWCA 1983. Znalazłam się w Częstochowie, wraz z młodzieżą akademicką. Mieliśmy specjalne wejściówki do sektora dla studentów.Nie było łatwo tam się dostać najkrótszą drogą ,bo szpaler milicji ją zagrodził .Trzeba było okrążyć kilka ulic, by się dostać do wyznaczonego sektora. A gdy tam dotarłam, mimo wejściówki, nie było już dla mnie miejsca. No cóż wmieszałam się w tłum stojący w al. NMPanny. Nic nie było widać. Jedynie dzięki nagłośnieniu można było cokolwiek usłyszeć. Owacje i brawa oznajmiły,że On sie już pojawił. Usłyszeliśmy Jego głos wzywający zebranych: ŻEBYŚCIE CZUWALI... Zachęcał do solidarności międzyludzkiej i do odpowiedzialności za Polskę. Jego słowa przyniosły oczekiwany rezultat, bo w lipcu zniesiono stan wojenny.
W 2001 roku zachorowałem na nowotwór płuc. Został wykryty zupełnym przypadkiem i był we wczesnym stadium. Byłem wtedy w drugiej klasie liceum. Wiadomość ta spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Na początku byłem w szoku. Wszystko wykonywałem automatycznie. Badania, leczenie, naświetlania, potem chemia. Nawet rozmowy z moimi rodzicami były lekko mówiąc „jałowe”.
