Rozporządzenia Rady z dnia 1 marca 2001 r. a następnie 27 listopada 2003r. w znaczącym stopniu ułatwiły przeprowadzanie spraw rozwodowych małżeństw, w których małżonkowie nie są tej samej narodowości a jednocześnie są obywatelami UE.

Orzeczenia wydawane w jednym państwie członkowskim są automatycznie uznawane przez inne kraje członkowskie.
Przepisy rozporządzenia są stosowane bezpośrednio, co oznacza, że każdy może powołać się na nie przed sądem.

Jak było?
Do czasu wejścia w życie pierwszego z rozporządzeń rozejście się par różnych narodowości było znacznie utrudnione. Było to spowodowane faktem różnego ustawodawstwa dotyczącego tej kwestii w każdym z krajów Unii Europejskiej. Dochodziło do sytuacji, w których pary musiały rozwodzić się w obu państwach.

Właściwość sądu
Na mocy rozporządzenia sądem właściwym do rozpatrywania spraw dotyczących rozwodów, separacji lub unieważnienia małżeństwa jest sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium rozwodząca się para:

1. zwykle zamieszkuje,
2. zwykle zamieszkiwała – jeśli jeden z małżonków nadal tam zamieszkuje,
3. pozwany zwykle zamieszkuje,
4. w przypadku wspólnego wniosku – którykolwiek z małżonków zwykle zamieszkuje,
5. składający wniosek zwykle zamieszkuje – jeżeli mieszkał tam przynajmniej rok bezpośrednio przed złożeniem wniosku lub składający wniosek zwykle zamieszkuje,
6. jeśli mieszkał tam przynajmniej 6 miesięcy bezpośrednio przed złożeniem wniosku i jest obywatelem danego państwa członkowskiego, albo ma tam miejsce stałego zamieszkania jeśli chodzi o Zjednoczone Królestwo Irlandii.
Małżonkowie nie mogą wybrać innego sądu niż jeden z wcześniej wymienionych.

Uznawanie orzeczeń
Orzeczenia wydawane w jednym państwie członkowskim są automatycznie uznawane przez inne kraje członkowskie. Nie zachodzi potrzeba przeprowadzania specjalnego postępowania.

Kiedy orzeczenie nie może być uznane?
Rozporządzenie wyróżnia kilka okoliczności w których orzeczenie nie może zostać uznane, są to następujące przypadki:
1. orzeczenie rozwodowe nie będzie uznawane jeżeli byłoby jawnie sprzeczne z porządkiem publicznym państwa, w którym wystąpiono o jego uznanie,
2. jeżeli pozwanemu, który nie wdał się w spór, nie doręczono w należyty sposób pisma wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony, chyba że ustalono, że pozwany uznał orzeczenie w sposób nie budzący wątpliwości,
3. jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie,
4. jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym wcześniej między tymi samymi stronami.