9 listopada w Ivrei odbyła się uroczystość odsłonięcia tablicy pamiątkowej, upamiętniającej poległych w I wojnie światowej polskich żołnierzy.

Odsłonięcia dokonał Andrzej Kunert - sekretarz generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

Rocznica ta ma szczególne znaczenie, gdyż to właśnie żołnierze, którzy przeżyli w polowych obozach i szpitalach Ivrei i Chivasso weszli w skład Armii gen. Hallera, by z ziemi włoskiej wrócić do Polski i aby w 1920 roku walczyć w wojnie polsko-sowieckiej – napisała Barbara Romer Kukulska w artykule, zamieszczonym na stronie www.wiadomości24.pl.

Na uroczystości, oprócz Andrzeja Kunerta obecni byli także: Jan Ciechanowski - kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, Krzysztof Strzałka - konsul generalny w Mediolanie, pułkownik Ruszard Tomczak – attachè wojskowy w Ambasadzie RP w Rzymie, burmistrz Ivrei - Carlo Della Pepa, wiceburmistrz Gianni Cimalando oraz licznie zgromadzona Polonia.

Po południu delegacja z Polski oraz władze miasta uczestniczyły w otwarciu wystawy pt. „10 lat Solidarności (1979/1989)”, a następnie udała się na koncert, zorganizowany z okazji 92. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę oraz 200. rocznicy urodzin Fryderyka Chopina, w wykonaniu muzyków turyńskich, grających utwory Chopina.

Przed koncertem, Jan Ciechanowski odznaczył medalem Pro Memoria Carlo della Pepa, Gianni Cimalando i Zenona Skurzaka – przedstawiciela Polonii w Turynie,  za ich zaangażowanie w zachowaniu pamięci.


na podst. komunikatu prasowego Urzędu Miasta Ivrei
opr. Anna Malczewska

Źródło: Nasz Świat, nr 21/2010 (16-30 listopada 2010)

120 tysięcy wolontariuszy z 1500 sztabów zebrało 36 118 272 zł - tak w liczbach prezentuje się XVIII finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Pomimo wielu jej przeciwników, jak co roku był to wielki sukces. Niestety przez osiemnaście lat, Polakom mieszkającym na Półwyspie Apenińskim nie udało się zorganizować znanej na całym świecie akcji charytatywnej.

Podczas tegorocznego finału WOŚP, który odbył się 10 stycznia, już po raz drugi zbierano pieniądze dla dzieci z chorobami onkologicznymi. Do tej pory zadeklarowana kwota to 36 118 272 zł, ale jeszcze przez ponad miesiąc, do 20 lutego będą trwać aukcje na serwisie www.aukcje.wosp.org.pl, nasza-klasa.pl i siepomaga.pl. Rusza także akcja 1 % podatku. Jak co roku, kolejny finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy okazał się wielkim sukcesem.
Poza granicami Polski, oprócz darczyńców z polskim paszportem, do skrzynek wrzucali pieniądze także mieszkańcy, zaciekawieni inicjatywą, o której mówi się głośno na całym świecie.
Sztaby za granicą stworzono w: Wielkiej Brytanii, Arabii Saudyjskiej, Egipcie, Austrii, Bośni i Hercegowinie, Francji, Grecji, Holandii, Irlandii Północnej, Kanadzie, Niemczech, Norwegii, USA, a nawet na Szetlandach i Południowej Antarktyce.
Niestety do tej pory Polakom mieszkającym we Włoszech nie udało się zorganizować żadnego, nawet nieoficjalnego sztabu.Czyżby Polonia włoska cierpiała na znieczulicę społeczną?
Miejmy nadzieję, że nie i że powodem takiej sytuacji jest jedynie brak głównego inicjatora i motywacji. Na Półwyspie Apenińskim istnieje kilkanaście stowarzyszeń polonijnych, które w miarę swoich możliwości organizują mniejsze czy większe zbiórki funduszy dla najbardziej potrzebujących Polaków w kraju. Naszej Polonii nie jest obojętne ludzkie cierpienie, dobrym przykładem może być coroczna akcja charytatywna stowarzyszenia Comunità Polacca w Rzymie, podczas której polskie dzieci, malując bombki wystawione następnie na aukcji, pomagają maluchom w Ojczyźnie. Nie zapominajmy także o udanych akcjach niesienia pomocy stowarzyszeń w Follonice, Turynie, Florencji czy Mediolanie, dzięki którym dzieciaki mają np. gdzie zjadać szkolne obiady.
Należy jednak pomyśleć o włączeniu się do realizacji projektu na większą skalę, którym może być stworzenie w 2011 roku choć jednego sztabu WOŚP.
Kilka dni po tegorocznym finale, zarząd stowarzyszenia Comunità Polacca w Rzymie podjął jednomyślną decyzję o wzięciu udziału w przyszłorocznej akcji. – Zachęcam wszystkich Polaków we Włoszech do przyłączenia się do organizacji kolejnego finału Wielkiej Orkiestry, ponieważ czym jest nas więcej, tym mamy większe szanse na pomoc najbardziej potrzebującym a zarazem bezbronnym Polakom, czyli dzieciom – powiedziała prezes organizacji Anna Malczewska – wszyscy chętni mogą kontaktować się z naszym stowarzyszeniem, pisząc na adres: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. - dodała.

Justyna Rosłon

Pojawił sie pomysł, znaleźli sie ludzie i udało sie! Spotkania wigilijne wspólnoty katolickiej w Bolonii odbywają sie co roku - zawsze uroczyste i piękne, z odczytaniem Ewangelii, opłatkiem i kolędami, z potrawami tradycyjnego, wigilijnego stołu, z choinką i atmosferą wprowadzającą w ten szczególny czas. W tym roku pojawił sie pomysł, by ubogacić te uroczystość jasełkami. Czasu było niewiele - trwał już Adwent , ale wola zrealizowania projektu była bardzo silna. Ksiądz - nieco ostrożnie, ale sie zgodził. W wyszukiwaniu właściwych tekstów stanęła na wysokości zadania S. Marzena, a po niewielkiej adaptacji do naszych warunków powstał scenariusz. Przyszedł czas na obsadzanie ról i tu entuzjazm „aktorów" był niezwykły, a przyjęcie roli Józefa przez Ks. Włodzimierza dodało nam skrzydeł. Udało się więc skompletować: Świętą Rodzinę - Magda i Ks. Włodzimierz; w rolach Aniołów świetnie odnalazły się Paula, Kasia i Zosia; pod wodzą Bacy - Gienia - pasterzy zagrały Marysia, Tereska i Agnieszka; gospodarzami niegościnnej gospody byli państwo Małgosia i Julian; nie zabrakło też Trzech Króli - Wanda, Dawid i Krystyna sprawili sie przednio, a swoje serduszka dziecięce podarowali Jezusowi Zuzia, Karolinka i Kacper.

Wszyscy włożyli wiele serca i dobrej woli w interpretację swoich ról, choć na porządną próbę nie było wiele czasu (wszyscy mamy zajęcia i zebranie się o jednej porze było niewykonalne). Ćwiczyliśmy poszczególne fragmenty tam, gdzie to było możliwe - w domu, w gościnnej „pioggi" (kościół, gdzie pracują nasze siostry zakonne), konsultowaliśmy się telefonicznie bo czas naglił. „Aktorzy" zadbali o rekwizyty i odpowiednie stroje - coś tam udało się wyszukać w kufrach, coś uszyłam, pokleiłam, poupinałam i sprawdziło się – aniołowie mieli skrzydła, królowie korony. Jeszcze scenografia: szopka - pomysł S. Marzeny okazał się rewelacyjny - oryginalny i możliwy do wykonania; żłóbek to dzieło p. Julka - nawet siano było prawdziwe - zdobył ksiądz. W sobotni wieczór, w towarzystwie wielu osób pracujących przy ustawianiu stołów i dekorowaniu sali, montowaliśmy nad szopką złotą gwiazdę betlejemską, zaskakiwani przez nie zawsze życzliwą rzeczywistość. Wystroju dopełniła tradycyjna choinka - jak co roku podarowana przez p.Wojciecha. Pracowaliśmy do północy, ale efekt nas zadowolił. W niedzielny ranek, przy zapachach dochodzących z kuchni, gdzie odbywało się doprawianie potraw, krojenie ciast i tym podobne zabiegi - dopracowywaliśmy szczegóły interpretacyjne. Atmosfera pełna niepokoju, ale też nieustający entuzjazm i nadzieja. I oto kończy się coniedzielna Msza święta, za pięknie nakrytymi i przystrojonymi stołami zasiada około 150 osób, chwila modlitwy i... „Marana tha!".

Siostra Marzena - narrator - wprowadza uroczyście w „tamten czas". „Aktorzy" spisują się świetnie, zespół muzyczny ubogaca spektakl: Leszek i Mirek - gitary, Agnieszka - organy, flet, Daniela śpiewa, Krystyna recytuje księdza Twardowskiego, kiedy Magda – Maryja śpiewa dzieciątku „Noc cicha w śnie..." jest tak cichutko, a w oczach kręcą sie łzy. „Wśród nocnej ciszy", w to specyficzne kolędowanie włączają się wszyscy zebrani - jest pięknie! Błyskają flesze, pracują video – kamery, będą pamiątki. To nic, że zdarzają się „wpadki", że sufler ma co robić, że każdy śpiewa we własnej tonacji - emocje pozostają niepowtarzalne. Brawa i ciepłe słowa wyrażają wszystko - WARTO BYŁO! Potem tradycyjnie dzielimy się opłatkiem, jemy pyszności przygotowane przez „sekcję gastronomiczną" - barszczyk z uszkami, kapustę z grzybami i olejem, rybę z ziemniakami i surówką, ciasta, ciasteczka, owoce. Nikt nie chce odchodzić. Chwała, że znaleźli sie pasjonaci, mający wolę ofiarować swój czas, pracę, wysiłek i wiele serca by „Polska Wigilia w Bolonii" pozostała w sercach i pamięci. Dziękuję wszystkim.

Pomagamy dzieciom z rodzin dotkniętych powodzią w okolicach Bogatyni

Tego lata skontaktował się z nami włoski tenor mieszkający w Polsce, Guglielmo Callegari, pytając nas dlaczego będąc Stowarzyszeniem Kulturalnym, mającym jako takie możliwości, nie zdecydujemy się na pomoc naszym rodakom w Polsce dotkniętym powodziami. Ale jak?? Jak to jak – odpowiedział. – Zróbcie koncert!

No i zaczęło się!

Zadzwoniłam do Dominiki Zamary, naszej śpiewaczki, która od razu powiedziała: oczywiście! Dominika skontaktowała mnie z niesamowitą kobietą z San Dona’ di Piave, Gabriellą Mauro, a ta poznała mnie z Mario Loiola i jego żoną, przedstawicielami Stowarzyszenia Świętego Wincentego a Paulo. Wielokrotne spotkania, wymiana doświadczeń, okres szybkiego kursu pt: jak zorganizować koncert charytatywny wydając jak najmniej i nie mając żadnych funduszy. Uczyłam się podglądając mistrzów, skontaktowałam się z TV Polsat, z Gosią Frydrych, która pomogła mi otrzymać reportaże z terenów dotkniętych powodziami na dvd z możliwością bezpłatnego wykorzystania ich podczas koncertu, i która dała mi namiary na ludzi z okolic Bogatyni.

Zadzwoniłam do Moniki Święcickej- Kozakiewicz, rzecznika prasowego Powiatu Zgorzeleckeigo, która jak często tylko mogła odpisywała na moje maile podając mi coraz to nowe informacje. Przystała również na prośbę znalezienia szkoły, która wykona dla nas kartki świąteczne, które rozdamy wszystkim darczyńcom. Sama zaproponowała, że dokona niemożliwego i postara się przesłać nam nagranie z pozdrowieniami od dzieci z Bogatyni do wykorzystania podczas koncertu.

Koncert. Kto wystąpi??? Dominika Zamara oczywiście i natychmiast. Jakub Tchorzewski przyprowadzi dwóch włoskich przyjaciół, Francesco Toso i Enrico Corli i zagrają jako trio. Dominice akompaniowac będzie Giorgio Sini na fortepianie. A kiedy już gotowy był skład, zgłosił się do nas młody Rumun, zdolny pianista, student Konserwatorium w Padwie, prosząc, by dać mu szansę pomóc dzieciom... Zagra więc i trzeci pianista, Cristian Oancea.
Repertuar... marzyły mi się same polskie kolędy... no ale w końcu nie ja jedna zasiądę w fotelu i będę słuchać. Zdecydowała śpiewaczka: Muzyka romantyczna i kolędy. Usłyszymy więc pieśni Paderewskiego, Rachmaninowa i Czajkowskiego, i muzykę Glinki, Roty, Debussego i Chopina, Gdy śliczna panna..., a na sam koniec Cicha noc w dwóch językach...

Koncert, koncert! A gdzie plakat??? Projekt graficzny to wydatek, na który absolutnie nas nie stać! Do tego drukowanie... Zadzwoniłam do sprawdzonej już mamy z naszej Polskiej Ludoteki Rodzinnej, Agnieszki Szambelan: ok, jak dla dzieci to będzie gratis! I po wielu próbach i poprawkach, bo trudno dogodzić wielu ludziom naraz, mogliśmy podziwiać wspaniały plakat w kolorze choinki z bombkami z boku... aż łezka w oku się kręci, polskość z niego wręcz bije!!!

Patronat. Konsulat Generalny RP w Mediolanie zdecydował dać patronat w ciągu paru godzin od przesłania prośby. Wydział Kultury Urzędu Miasta w San Dona’ potrzebował kilka tygodni, ale podpowiedział, że możemy wystąpić również o patronat do Wydziału Kultury Prowincji Wenecja... skoro tyle patronatów, to czemu by nie honorowy i Starosty Powiatu Zgorzeleckiego?? Mamy wszystkie!!! Tylko miejsca nam zabrakło na plakacie... ale na zaproszeniu są wszyscy!

Ten reportaż z Polsatu, jak go wykorzystać? Znowu Agnieszka Szambelan. Jest naprawdę wspaniała. Wystarczy słowo, czyta między wierszami i wie o co komu chodzi! Zrobiła z 2 reportaży film kilkuminutowy, który wyświetlimy, by zmiękły ludziom serca przed wysłuchaniem koncertu... Oczywiście z napisem, że materiał uzyskany dzięki uprzejmości i za zgodą TV Polsat.

Salę da nam Urząd Miasta San Dona’ nieodpłatnie, ale trzeba nastroić fortepian... jak?kto?ile to kosztuje?? Ale Mario Loiola zajął się tym problemem, podobnie jak znalazł drukarnię, która za półdarmo wydrukuje nam i plakaty i zaproszenia! A pomysłowa i niezastąpiona Gabriella Mauro znalazła sponsora. I to jakiego sponsora! Sponsora Oficjalnego, który pokryje wszelkie koszty organizacji naszego koncertu! W tym momencie ogromne dziękuję dla Maria Rosa Simoncello z ITAS Assicurazioni z Veneto.

Takie sympatyczne imprezy we Włoszech jest miło skończyć lampką wina lub szampana i kawałkiem bożonarodzeniowej babki. Tym zajmie się Accademia San Luigi. Natomiast Polska Ludoteka Rodzinna zajmie się przygotowaniem programu wieczoru i kopert, w które będą wkładane pieniądze na rzecz maluchów z Bogatyni i okolic.

Już na pewno wiemy, że  nie przyjedzie Konsul Generalny RP z Mediolanu. Nie wiemy, czy przybędzie Prezydent Miasta a jednocześnie i Prowincji, Dott.ssa Francesca Zaccariotto. Mamy jednak nadzieję, że przyjdą wysłuchać koncertu i wspomóc polskie dzieciaki, które ucierpiały w powodzi, rzesze ludzi z ogromnym sercem i szczodrym gestem.

Bardzo dziękuję za pomoc w przygotowaniach:
Guglielmo Callegari (tenor) za pomysł, Gabriella Mauro (CFP San Luigi) za pozytywne nastawienie i kreatywność, Mario Loiola (Ass.ne San Vincenzo De’ Poli) za praktyczne podejście do spray, Dominika Zamara (sopranistka) za anielski głos i cierpliwość, Jakub Tchorzewski (pianista) za humor i elastyczność, Agnieszka Szambelan (fantastyczna mama 3 dziewczynek i niezastąpiona przy wszelkich pomysłach informatyczno-graficznych specjalistka) za czas, za elastyczność, za kreatywność, Maria Rosa Simoncello (agent ubezpieczeniowy) za zaufanie i wsparcie finansowe, Wszyscy, Których Nie Wymieniłam z Nazwiska, za dobre słowo i wiarę w powodzenie przedsięwzięcia.

Koncert odbędzie się 3 grudnia 2010 roku w Centrum Kulturalnym w San Dona’ di Piave, niedaleko Wenecji, o godzinie 20.30. Nikt z organizatorów i artystów, pracujących nad realizacją przedsięwzięcia, nie pobrał żadnego wynagrodzenia, a całość zebranych funduszy zostanie przekazana na rzecz dzieci z Bogatyni i okolic.

Barbara Czyżewska
Stowarzyszenie Kulturalne Włosko-Polskie w Veneto, Włochy